Το πέρασμα της Νιάλας – Η απίστευτη συνάντηση του Δημοκρατικού Στρατού με τους διώκτες του

TIME-DOC
17 Απριλίου 2020 19:42:00

Άγραφα - αυχένας Νιάλας, υψόμετρο 2.200 μέτρα, Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου 1947

Ο ουρανός λες και θα άγγιζε το βουνό. Τα μολυβένια σύννεφα είχαν κατέβει τόσο χαμηλά, που σχεδόν ακουμπούσαν τα κεφάλια των ανθρώπων. Χιόνιζε ακατάπαυστα και φυσούσε δαιμονισμένα. Ακόμη και το να μιλήσει κάποιος στον διπλανό του απαιτούσε προσπάθεια. Μια μακρόστενη γραμμή εκατοντάδων ανθρώπων, ο ένας πίσω από τον άλλον, που ανέβαιναν αργά, με δυσκολία τον δυσπρόσιτο άγριο χιονισμένο τόπο. Οι περισσότεροι έφυγαν άρον - άρον από τα σπίτια τους για να σωθούν και δεν πρόλαβαν να πάρουν μια κάπα, ένα βαρύ παλτό που θα μπορούσε να τους προστατεύσει από τη μανία της φύσης.

Τα αυτιά όλων κόντευαν να σπάσουν από την πίεση και ο αέρας που ξεχυνόταν από τις κοιλάδες δημιουργούσε ένα βουητό που τρέλαινε. Εκείνοι συνέχιζαν να προχωρούν. Έπρεπε να γλιτώσουν από τους διώκτες τους και να ακολουθήσουν ένα τρελό σχέδιο διαφυγής. Το μονοπάτι ήταν στενό και το χιόνι είχε γίνει πάγος. Από κάτω έχασκε απύθμενος γκρεμός με θεόρατα βράχια. Οι περισσότεροι είχαν βγάλει τα παπούτσια και είχαν μείνει με τις κάλτσες για να μη γλιστράνε. Κάποιοι λιποθυμούσαν από τη ναυτία, αλλά δεν τους άφηναν πίσω, τους σήκωναν με δυσκολία στα πόδια τους και τους παρότρυναν να περπατήσουν.

Κάποιοι άλλοι, κυρίως γυναίκες και παιδιά, ξάπλωναν καταμεσής στο χιόνι και σε λίγα λεπτά έβγαινε η ψυχή τους. Στους περισσότερους νεκρούς, τους οποίους οι σύντροφοί τους προσπερνούσαν με βαριά καρδιά, έρεε λίγο αίμα από τη μύτη, που πάγωνε αμέσως πριν προλάβει να βάψει το χιόνι...

Καρδίτσα, αρχηγείο εκστρατείας Εθνικού Στρατού

Ο επιβλέπων την επιχείρηση σήκωσε το μαύρο μαγνητικό τηλέφωνο και με ένα χαμόγελο στα χείλη κάλεσε την Αθήνα: «Ενημερώστε προσωπικά τον πρωθυπουργό κ. Μάξιμο και τον Αμερικάνο στρατιωτικόν σύμβουλον ναύαρχον Σνέκεμπεργκ ότι η επιχείρισις “Αετός” βαίνει καλώς και σύντομα θα έχουμε αποτελέσματα. Οι συμμορίτες έχουν κυκλωθεί πανταχόθεν και θα τους συντρίψουμε».

Και πράγματι, η επιχείρηση «Αετός», μέρος της επιχείρησης «Τέρμινους» για τη Στερεά Ελλάδα, είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς για τον Εθνικό Στρατό. Δημιουργούσε «τανάλιες» στα βουνά και εγκλώβιζε ομάδες ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού, οι οποίες έπρεπε ή να παραδοθούν ή να πεθάνουν. Μια εβδομάδα πριν, στις 5 Απριλίου, ο στρατός εξορμά με επτά Μεραρχίες, 40 τάγματα Πεζικού, 36 λόχους ΛΟΚ, 20 τάγματα Χωροφυλακής, 43 τάγματα Εθνοφρουράς, με 60 αεροπλάνα και 40 πυροβόλα. Συνολικά 80.000 άνδρες καθοδηγούμενοι από τους Αμερικάνους, οι οποίοι έβριζαν νυχθημερόν τους Έλληνες αξιωματικούς του στρατού γιατί «ήταν ανίκανοι» να διαλύσουν όλους κι όλους 1.000 αντάρτες. Από Καρδίτσα, Καρπενήσι και Άρτα τρεις καλά εξοπλισμένες ταξιαρχίες του κυβερνητικού στρατού ξεκινούν τις επιχειρήσεις νότια των Αγράφων.


Στα Άγραφα δρούσε για τον Δημοκρατικό Στρατό το τάγμα του Σοφιανού μαζί με κάποιες μικρές ομάδες ανταρτών. Οι πρώτες συναντήσεις των δύο πλευρών, που κατέληξαν σε σκληρές μάχες με πολλές απώλειες από την πλευρά του Εθνικού Στρατού, έγιναν εκεί που σήμερα βρίσκεται η λίμνη Πλαστήρα. Το τάγμα του Σοφιανού, που είχε δεν είχε 350 αντάρτες, άρχισε να υποχωρεί κάτω από ασφυκτική πίεση προς τα βόρεια, στα Πετρίλια και κατόπιν στα Μεγάλα Βραγγιανά. Η μοναδική διέξοδος των δημοκρατικών για να ξεφύγουν ήταν να περάσουν από τον απάτητο ορεινό αυχένα της Νιάλας. Ακόμη και οι ίδιοι οι αξιωματικοί του Εθνικού Στρατού ήταν σίγουροι για τη μέγγενη που έσφιγγαν. Και έλεγαν πως κανείς δεν μπορεί να περάσει τη Νιάλα με τέτοιον καιρό.

Τους αντάρτες άρχισε να ακολουθεί και ένα μεγάλο τσούρμο από άνδρες, γυναίκες και παιδιά, απλοί πολίτες, που τους κυνηγούσαν οι ΜΑΥδες και η Χωροφυλακή. Εάν έπεφταν στα χέρια τους, δεν θα γλίτωνε κανείς, τους περίμεναν δολοφονίες, βασανιστήρια, βιασμοί, έκτακτα στρατοδικεία, εξορίες.

Χωριό Βραγγιανά, 10 Απριλίου 1947

Τα Βραγγιανά είναι ένα χωριό που λες και κάποιο χέρι το φύτεψε στα ριζά των Αγράφων. Ο χειμώνας είναι βαρύς και το καλοκαίρι αργεί να έρθει. Στο σπίτι του προέδρου του χωριού, ο ταγματάρχης Σοφιανός κάλεσε σύσκεψη. Σε αυτή συμμετείχαν ο ίδιος ο Σοφιανός, ο Βασίλης Τσιρώνης, γραμματέας της Επιτροπής Πόλης Καρδίτσας του ΚΚΕ, η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα, μέλος της Επιτροπής, ο Βαγγέλης Ταγκούλης, μέλος της Νομαρχιακής του ΕΑΜ Καρδίτσας, και ο Σούλας από το Γραφείο Περιοχής του Κόμματος στη Θεσσαλία.

«Κοιτάξτε έξω στην πλατεία τους συντρόφους μας πόσο αποκαμωμένοι είναι από το κυνηγητό των μοναρχοφασιστών. Κοιτάχτε τα παιδιά και τις μητέρες τους που προσπαθούν να τα βυζάνουν. Δεν θα τα αφήσουμε να πέσουν στα χέρια των ΜΑΥδων, ούτε θα αποκλειστούμε σαν πρόβατα στη σφαγή», είπε ο ταγματάρχης του Δημοκρατικού Στρατού και πρότεινε τον απόλυτο αιφνιδιασμό. «Θα φύγουμε από κει που δεν το περιμένουν. Από εκεί που είναι σίγουροι ότι δεν θα περάσουμε. Θα ανέβουμε τη Νιάλα».


Όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό και τα μέλη μουδιασμένα. Ένα τέτοιο εγχείρημα ήταν αδύνατον να πετύχει με αυτές τις καιρικές συνθήκες. Ακόμη και εάν πετύχαινε, κανείς δεν εγγυόταν ότι ο Εθνικός Στρατός δεν θα είχε «πιάσει» το πέρασμα της Νιάλας. Όλοι όμως ψήφισαν υπέρ. Δεν είχαν άλλη διέξοδο σωτηρίας. «Σύντροφοι από τη Νιάλα θα πάμε στη Σάικα και στο Καροπλέσι, στην περιοχή της Βουλγάρας, στο Γενικό Αρχηγείο Θεσσαλίας», είπε ο ταγματάρχης και για άλλη μια φορά όλοι συμφώνησαν με βαριά καρδιά.

Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου

Το μεγάλο εγχείρημα ξεκίνησε το ξημέρωμα. Ένα ξημέρωμα όπου ο ήλιος είχε θαφτεί πίσω από τα βαριά σύννεφα και αρνιόταν να βγει. Μπροστά μπήκε η διοίκηση του τάγματος και ακολουθούσαν ο πρώτος και ο δεύτερος λόχος. Στη μέση οι πολίτες και τα γυναικόπαιδα και οπισθοφυλακή ήταν ο τρίτος λόχος του καπετάν Ερμή.

Είχαν δεν είχαν καλύψει ένα χιλιόμετρο όταν οι ουρανοί άνοιξαν. Βροχή, αστραπές, μπουμπουνητά που δεν σε άφηναν να ακούσεις. Κι όμως, όλοι προχωρούσαν αργά μέσα στον παγωμένο αέρα. Κατά το μεσημέρι και ενώ είχαν ανέβει υψηλότερα, την πυκνή ομίχλη διαδέχθηκε σφοδρή χιονόπτωση. Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Τα βήματα από την κούραση γινόντουσαν βαρύτερα. Πολλοί καθυστερούσαν, άλλοι σωριάζονταν στο παγωμένο χιόνι. Δεν άντεχαν. Ο δρόμος ήταν ανηφορικός, στενός και φιδογύριζε στο βουνό. Σε ένα στενό μονοπάτι με τον γκρεμό δεξιά και αριστερά χάθηκαν όλα τα ζώα.


Ο Βασίλης Φυτσιλής θυμάται: «Το δικό μας το μουλάρι πάλεψε φιλότιμα, όσο μπόρεσε. Στο φρύδι ενός γκρεμού, τα πισινά του πόδια γλίστρησαν πάνω στον πάγο και έπεσε προς τα πίσω. Μόλις που πρόφτασα ν’ αφήσω την αλυσίδα. Θα με τραβούσε και μένα μαζί του. Στάθηκα βουβός, κι άκουγα το κατρακύλισμα μέσα στο σκοτάδι. Το μοναδικό ζώο που πήρε μέρος στην πορεία μας κι έφτασε τόσο κοντά στον αυχένα της Νιάλας, με όλο το πολύτιμο φορτίο του, τον πολύγραφο, τις μηχανές κι όλο το υλικό του τυπογραφείου μας, χάθηκε μέσα στην άγρια χαράδρα. Μαζί του χάθηκε και το μαντολινάκι μου. Το δώρο του αδελφού μου...».


Παρά τις αντίξοες συνθήκες, μόνο λίγες λέξεις έβγαιναν από τα στόματα όλων: «Προχωρείτε, προχωρείτε. Να βαστιέστε χέρι - χέρι μη χαθείτε στη θύελλα». Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας, Μεγάλο Σάββατο 12 Απριλίου, βρίσκει τους περισσότερους να πανηγυρίζουν ξαπλωμένοι στο χιόνι επάνω στον αυχένα της Νιάλας. Είχαν νικήσει το άγριο βουνό και τώρα έμενε μόνο μια εύκολη κατάβαση προς τη σωτηρία.

Ο τρίτος λόχος και ο Εθνικός Στρατός

«Καπετάν Ερμή, πού πήγαν οι άλλοι, τους χάσαμε, χαθήκαμε, δεν ξέρουμε πού να πάμε. Το χιόνι εδώ είναι απάτητο, δεν έχει περάσει κανείς». Η διαπίστωση από τους αντάρτες έπεσε σαν κεραυνός. Ο τρίτος λόχος του καπετάν Ερμή είχε χαθεί και αποκοπεί από την υπόλοιπη φάλαγγα. Ο μπαρουτοκαπνισμένος αντάρτης δεν το σκέφτηκε πολύ: «Θα πάμε βόρεια, θα ανέβουμε το βουνό προς την κορυφή και όπου πάει».

Και πράγματι, αφού ανασυντάχθηκε ο τρίτος λόχος, μαζί με τα γυναικόπαιδα ξεκίνησαν μέσα στην άγρια θύελλα και το χιόνι την τυφλή ανάβαση. Ύστερα από τρία κοπιαστικά χιλιόμετρα ένας αντάρτης της εμπροσθοφυλακής έφτασε με την ψυχή στο στόμα στον καπετάν Ερμή: «Εκεί... εκεί... μέσα στο χιόνι ένα ολόκληρο στρατόπεδο του στρατού. Έχουν παντού αντίσκηνα. Δεν μας έχουν καταλάβει ακόμη, δεν μπορούμε να τους υπερφαλαγγίσουμε».

 

Ο αντάρτης είχε δει πολύ καλά. Ήταν η 72η Ταξιαρχία του Κυβερνητικού Στρατού, που στην προσπάθειά του να κλείσει τα «περάσματα» έπιασε από την προηγούμενη μέρα και εκείνο της Νιάλας στο συγκεκριμένο σημείο. Εκεί βρισκόταν ένας λόχος με διοικητή τον ταγματάρχη Αλευρά. Όταν όμως ξέσπασε η πολική χιονοθύελλα και το τρομερό κρύο, οι περισσότεροι στρατιώτες δεν το άντεξαν, άφησαν πάνω στη Νιάλα τα αντίσκηνά τους και αρκετοί τον οπλισμό τους, και γύρισαν πίσω στο χωριό Άγραφα, στην έδρα του τάγματός τους.

Στον καταυλισμό έμεινε ο ταγματάρχης Αλευράς με περίπου τριάντα στρατιώτες. Πολλοί από αυτούς είχαν αρχίσει να μην νιώθουν τα μέλη τους. Πάθαιναν κρυοπαγήματα και βρισκόντουσαν τυλιγμένοι μέσα στα αντίσκηνά τους.

Ο καπετάνιος του Δημοκρατικού Στρατού πήρε μια καλά οπλισμένη ομάδα μαζί του και ξεκίνησε για το στρατόπεδο. Οι υπόλοιποι βαστούσαν την αναπνοή τους μέσα στο χιόνι να δουν τι θα γίνει. Η ομάδα του Ερμή με το δάχτυλο στη σκανδάλη έφτασε στο ολόλευκο στρατόπεδο. Άνοιγαν ένα - ένα τα αντίσκηνα και δεν έβρισκαν μέσα κανέναν. Η τύχη τούς χαμογελούσε. Ύστερα από κάποια βήματα είδαν όμως πολλά αντίσκηνα με φαντάρους μέσα. Κανένας δεν είχε διάθεση να πολεμήσει. Οι αντάρτες άνοιγαν τα αντίσκηνα και έκπληκτοι οι φαντάροι έβλεπαν τους μουσάτους αντάρτες να μπαίνουν μέσα με τους γυλιούς τους και να κάθονται.


«Είμαστε αδέρφια. Κανείς δεν πρόκειται να πειράξει κανέναν. Θα μείνουμε το βράδυ και το πρωί έχουμε εξαφανιστεί», έλεγαν οι αντάρτες και οι φαντάροι κουκουλωμένοι έγνεφαν πολλές φορές γρήγορα, μην πιστεύοντας αυτό που έβλεπαν. Κάποιοι ψέλλισαν «δεν θα σας ρίξουμε, μη μας ρίξετε» και σαν μια άτυπη συμφωνία ισχυρότερη, λόγω των συνθηκών, και από τα συμβόλαια αίματος, φαντάροι και αντάρτες έμειναν πλάι πλάι μέσα στα αντίσκηνα και μοιράστηκαν ό,τι είχε ο καθένας. Σταφίδες, κονιάκ, μπομπότα. Εκείνη την ώρα ο εχθρός ήταν το κρύο...

Η τύχη παίζει όμως περίεργα και συχνά άσχημα παιχνίδια. Ο ταγματάρχης Αλευράς πίστεψε ότι οι αντάρτες είχαν πέσει στα χέρια του. Βγήκε με χίλιες δυο προφυλάξεις από τη σκηνή του, έφτασε στον ασύρματο και διέταξε τον ασυρματιστή να στείλει μήνυμα στη βάση: «Κρατώ περί τους 100 συμμορίτες αιχμαλώτους». Ύστερα βγήκε από τη σκηνή και τότε έπεσε επάνω στον καπετάν Ερμή.

«Εσύ πού πας; Ποιος είσαι;» ρωτάει ο ταγματάρχης.

«Εσύ ποιος είσαι που ρωτάς;» απαντάει ο Ερμής.

«Είμαι ο ταγματάρχης Αλευράς του Εθνικού Στρατού».

«Κι εγώ είμαι ο καπετάν Ερμής, διοικητής του τρίτου λόχου του τάγματος Σοφιανού».

«Παραδώσου αμέσως» διατάζει ο Αλευράς και αγριεμένος φέρνει το χέρι του στο περίστροφό του και σημαδεύει τον καπετάνιο του Δημοκρατικού Στρατού.

Εκείνος, σαν να μην τον βλέπει, κάνει στην άκρη το χέρι του και συνεχίζει να προχωρά με δυσκολία μέσα στο χιόνι.

Ο Αλευράς πυροβολεί και ο Ερμής νιώθει έναν αψύ πόνο. Η σφαίρα τον είχε ξύσει στον αριστερό ώμο. Με μια κίνηση βγάζει και εκείνος το περίστροφό του και ανταποδίδει: «Ταγματάρχη, δεν ξέρεις καλό σημάδι».

Ανάμεσα στα μάτια του ταγματάρχη του Εθνικού Στρατού άνοιξε μια μικρή μαύρη τρύπα. Το άψυχο κορμί του σωριάστηκε και έβαψε το χιόνι με ένα μαυροκόκκινο παχύρρευστο υγρό.

Ο Ερμής με φτερά στα πόδια άρχισε τότε να φωνάζει: «Η ανακωχή τέλος, φεύγουμε τώρα». Πήγαινε από σκηνή σε σκηνή και ξεσήκωνε τους αντάρτες να ετοιμαστούν. Τα λόγια του ο παγωμένος αέρας δεν τα μετέφερε σε ένα απομακρυσμένο αντίσκηνο στην άκρη της χαράδρας, όπου είχαν βρει καταφύγιο 31 αντάρτες και πολίτες, ανάμεσά τους και μια γυναίκα, η Βαγγελίτσα Κουσιάντζα. Ο τρίτος λόχος άρον - άρον έφυγε για ακόμη ψηλότερα και άφησε πίσω του τους συντρόφους του, που δεν είχαν ακούσει το παραμικρό. Ο μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού Βαγγέλης Λαζαρίδης θυμάται:

«Αργά το απόγευμα φτάσαμε στη Σιάκα και εκεί διαπιστώσαμε την απώλεια 31 συντρόφων μας. Ο Ερμής τότε διάλεξε μια ομάδα από 15 αντάρτες, με επικεφαλής τον επίτροπο του λόχου Κοσμά Κιουτόγλου. Πρωί - πρωί κινήσαμε πάλι πίσω για τον αυχένα, να δούμε τι απέγιναν οι σύντροφοί μας... Ύστερα από μια δύσκολη πορεία τριών ωρών μέσα στα χιόνια και με χίλιες προφυλάξεις φτάσαμε στον αυχένα της Νιάλας. Εδώ δεν βρήκαμε κανέναν, ούτε στρατό, ούτε αντάρτες... Ο Στρατός την προηγούμενη μέρα είχε ανέβει και τα μάζεψε όλα. Ο καιρός ήταν καλός και έτσι μπορέσαμε να χτενίσουμε τον καταυλισμό. Ψάχνοντας, λοιπόν, κάτω από έναν βράχο είδα ένα κομμάτι από αντίσκηνο σκεπασμένο από πολύ χιόνι, το τραβάω και τότε βλέπω μελανιασμένο, σχεδόν κοκαλιασμένο, μόλις ανέπνεε, τον σύντροφό μας Χρήστο Μανούδη, από το χωριό Κριτσώνα Κιλκίς, κείτονταν ανάμεσα σε δυο παγωμένους, πεθαμένους στρατιώτες. Φώναξα την ομάδα και κουβαλητό τον μεταφέραμε στη Σιάκα, όπου του δώσαμε τις πρώτες βοήθειες. Ο Μανούδης σώθηκε...».

Οι 31 αιχμάλωτοι, που πιάστηκαν ζωντανοί από μια λάθος συνεννόηση, οδηγήθηκαν σαν λάφυρα πολέμου σιδηροδέσμιοι στη Λαμία, όπου τους περίμενε το έκτακτο στρατοδικείο. Στις 3 Μαΐου βγήκε η απόφαση που καταδίκαζε 10 εξ αυτών «εις θάνατον».

Έξι μέρες μετά, στις 9 του μήνα, τους έστησαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι μελλοθάνατοι μαζί με τη Βαγγελίτσα, που φορούσε ένα κόκκινο φουστάνι, αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν λεβέντικα.

Μπροστά στο ανατριχιαστικό αυτό «ξεφάντωμα», οι άνδρες του 106ου Τάγματος, που ήταν το εκτελεστικό απόσπασμα, αρνούνται να πυροβολήσουν και δεν σηκώνουν τα όπλα. Οι παραστρατιωτικοί ΜΑΥδες, που έτρεχαν πίσω από τον στρατό, όπως τα σκυλιά ακολουθούν κάποιον για λίγα αποφάγια, δέχονται και αναλαμβάνουν το έργο της εκτέλεσης.


Χρόνια μετά στον αυχένα της Νιάλας στήθηκε μια πλάκα που γράφει το εξής:

«Στη θέση αυτή έπεσαν χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα αντάρτες του ΔΣΕ, στρατιώτες του Κυβερνητικού Στρατού και άμαχοι πολίτες. Στις 12.4.1947».

 

TOY ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΛΕΒΕΝΤΟΓΙΑΝΝH,topontiki.gr

0 σχόλια

Τα στοιχεία σας είναι ασφαλή! Το email σας δεν δημοσιεύεται...
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά.

Το πάθος του Μάρκου για τους τεκέδες,τους ναργιλέδες και τις…φραγκοσυριανές

Αν ζούσε σήμερα ο Μάρκος Βαμβακάρης ως και τραγούδι θα έγραφε για τη νομιμοποίηση της φαρμακευτικής κάνναβης. «Χαρμάνης είμ’ απ το πρωί, πάω για να φουμάρω μες τον τεκέ του Σάλωνα Π’έχε το φίνο μαύρο μες στον τεκέ του Μίχαλου π’έχε το σύρμα μαύρο» Μόνιμος θαμώνας τον τεκέδων του Πειραιά ...

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του δημοτικού σουξέ «Παπαλάμπραινα»

Στα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους οργίαζαν οι ληστές και οι κλέφτες. Σαν καλή ώρα. Οι κακοποιοί είχαν εξελιχθεί στο μεγάλο πονοκέφαλο της Πολιτείας ,παρότι η κοινωνία τους δέχθηκε με τα υπέρ και με τα κατά τους. Τραγούδησε τα κατορθώματά τους, τα παθήματά ...

Διαβάστε περισσότερα

Μάικλ Ροκφέλερ. Ο γόνος της ζάπλουτης οικογένειας που τον έφαγαν ιθαγενείς κανίβαλοι για εκδίκηση

Στις 19 Νοεμβρίου του 1961, ο γιος και κληρονόμος της τεράστιας περιουσίας των Νεοϋορκέζων Ροκφέλερ, Μάικλ, κρεμόταν από ένα αναποδογυρισμένο καταμαράν στα ανοιχτά της Νέας Γουινέας. Μαζί του ήταν ο Ολλανδός ανθρωπολόγος, Ρενέ Γουάσνικ. Οι δύο άντρες είχαν περάσει τη νύχτα μεσοπέλαγα, περιμένοντας βοήθεια.Η εξαφάνιση ...

Διαβάστε περισσότερα

Ο πιο περίεργος πόλεμος της Ιστορίας!

Το 1932 ξέσπασε στην Αυστραλία ένας φοβερός πόλεμος εναντίον ενός ανίκητου εχθρού. Σπαταλήθηκαν χιλιάδες σφαίρες, αλλά ο εχθρός δεν έπεφτε. Ήταν ο μεγάλος πόλεμος των Εμού, των γιγαντόσωμων πτηνών που «έβαλαν τα γυαλιά» στον αυστραλέζικο στρατό. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο, οι εκτάσεις στο δυτικό τμήμα ...

Διαβάστε περισσότερα

Βασίλισσα Άννα: H αληθινή ιστορία της εκκεντρικής βασίλισσας που ενέπνευσε τον Γιώργο Λάνθιμo

H τελευταία της Δυναστείας των Στιούαρτ, η Άννα Στιούαρτ, γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1665. Ήταν η μικρότερη κόρη της Άννας Χάιντ και του Ιακώβου Δούκα του Γιορκ, (του δεύτερου γιου, ενός αμφιλεγόμενου βασιλιά), και, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα γινόταν ποτέ βασίλισσα. Από ένα παράδοξο ...

Διαβάστε περισσότερα

Η τραγική μοίρα των παιδιών του Αϊνστάιν

Όσο ριζοσπαστικές και καινοτόμες ήταν οι ιδέες και οι ανακαλύψεις του Άλμπερτ Αϊνστάιν τόσο επεισοδιακή και ασταθής ήταν η προσωπική του ζωή. Κατά γενική ομολογία, ήταν ένας άνθρωπος με ιδιοτροπίες και παραξενιές. Δυστυχώς, οι μεγαλύτεροι αποδέκτες της ιδιορρυθμίας του ήταν τα ίδια του τα ...

Διαβάστε περισσότερα

Το σεξ στο Μεσαίωνα

Στον Μεσαίωνα οι εκκλησίες γίνονταν το «καταφύγιο» ερωτευμένων ζευγαριών. Σύμφωνα με την καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότας, Ρουθ Μάζο Κάρας, οι ναοί τότε ήταν κάτι σαν το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου! Τα νεαρά ζευγάρια που αναζητούσαν δωρεάν ερωτική στέγη κατέφευγαν στις εκκλησίες γιατί το ...

Διαβάστε περισσότερα

Καπετανίδης Νίκος-O Eθνομάρτυρας δημοσιογράφος

Ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους εθνομάρτυρες, που απαγχονίστηκε στα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας σε ηλικία 32 ετών, πρόλαβε όμως και σημάδεψε με την πένα και τη στάση του τον ποντιακό αγώνα. Παιδί της Ριζούντας, όπου είδε το φως το 1889, ο Καπετανίδης τελείωσε το Φροντιστήριο Τραπεζούντας πριν ...

Διαβάστε περισσότερα

Όταν ο Ντε Γκώλ άνοιγε την πόρτα της Ευρώπης στους Έλληνες

Είκοσι δύο χρόνια από το θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή , εκείνο που έρχεται στο μυαλό όλων είναι το μέγιστο των επιτευγμάτων του , η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωπαική Ένωση. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Καραμανλής μετά τον Ιούλιο του 1960, σ’ αυτό είχε ...

Διαβάστε περισσότερα

Όταν η Εφορία "έδεσε" τον Αλ Καπόνε!

Ο διαβόητος μαφιόζος Άλφονς Γκαμπριέλ Καπόουν, γνωστότερος ως Αλ Καπόνε (Al Capone), γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1899 στο Μπρούκλιν. Οι γονείς του είχαν μεταναστεύσει από την Ιταλία στις ΗΠΑ πέντε χρόνια νωρίτερα, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Με το έγκλημα ήρθε σε επαφή πολύ νωρίς. Σε ...

Διαβάστε περισσότερα

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος-100 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου Αγρινιώτη διανοούμενου

Ποιητής, πεζογράφος, ιδεολόγος του σοσιαλισμού και υπέρμαχος του δημοτικισμού. Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων. Ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος γεννήθηκε στο Αγρίνιο στις 11 Μαΐου του 1868. Ήταν το πρώτο από τα επτά παιδιά του κτηματία Ιωάννη Χατζόπουλου και της Θεοφανίας Στάικου, που προερχόταν ...

Διαβάστε περισσότερα

Τα 10 Πιο Παράξενα Όπλα Που Εφευρέθηκαν Ποτέ

Τα όπλα ήταν πάντα μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης, από τη χρήση τους για προστασία μέχρι για χρήσεις σε παιχνίδια όπως airsoft...Μέσα στα χρόνια είδαμε την εξέλιξη των όπλων και της τεχνογνωσίας. Ωστόσο τα όπλα που έχετε δει ή που ξέρετε δεν περιλαμβάνουν όλο το  εύρος ...

Διαβάστε περισσότερα

Η ανάγκη παρακολούθησης του διαβήτη, ειδικά την εποχή του κορωνοϊού

Η αποφυγή του ιατρικού ελέγχου εκ μέρους του διαβητικού ατόμου, λόγω προφύλαξης από τον νέο κορωνοϊό, μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των καρδιαγγειακών επιπλοκών, ενώ η έλλειψη θεραπείας για τη χρόνια υπεργλυκαιμία ενδέχεται να αυξήσει τον κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό.   O Δρ. Ανδρέας Μελιδώνης, Συντονιστής ...

Διαβάστε περισσότερα

Εργατική Πρωτομαγιά: Πότε καθιερώθηκε ως εργατική γιορτή και πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας η Εργατική Πρωτομαγιά. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία ...

Διαβάστε περισσότερα

Το πέρασμα της Νιάλας – Η απίστευτη συνάντηση του Δημοκρατικού Στρατού με τους διώκτες του

Άγραφα - αυχένας Νιάλας, υψόμετρο 2.200 μέτρα, Μεγάλη Παρασκευή, 11 Απριλίου 1947 Ο ουρανός λες και θα άγγιζε το βουνό. Τα μολυβένια σύννεφα είχαν κατέβει τόσο χαμηλά, που σχεδόν ακουμπούσαν τα κεφάλια των ανθρώπων. Χιόνιζε ακατάπαυστα και φυσούσε δαιμονισμένα. Ακόμη και το να μιλήσει κάποιος στον ...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τσώρτσιλ επίτιμος δημότης Αγρινίου

Ίσως προκαλεί εντύπωση αλλά είναι ακριβές.Ιδού...   Αριθ. 2 ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΑΓΡΙΝΙΟΥ Συγκείμενον από τον Προεδρεύοντα Δημοτ. Σύμβουλον Β. Παπαϊωάννου και τα κάτωθι υπογεγραμμένα μέλη: Συνεδριάσαν εν τω Δημοτικώ καταστήματι σήμερον την 14 του μηνός Μαρτίου του έτους 1945, παρόντος και του Δημαρχούντος Ηλία Σαγεώργη Σκεφθέν Επειδή Δια ταύτα Ψ η φ ί ...

Διαβάστε περισσότερα

Εμμανουήλ Ροΐδη:Επιστολαί ενός Αγρινιώτου

Aγρίνι 1 Μαΐου 1866Αξιότιμε κ. Εκδότα της «Αυγής», Το όνομά μου είναι Σουρλής κατοικώ εις το Αγρίνι κοντά εις τον ποταμόν, και είμαι συνδρομητής εις την αξιόλογον «Αυγήν» σας. Όταν ήμην νέος, υπήγα εις την Πάδοβαν να σπουδάσω ιατρικήν και έπειτα επέστρεψα εδώ, όπου υπανδρεύθην και ...

Διαβάστε περισσότερα

"Ο Αχελώος" :Η πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε στο Αγρίνιο

Η εφημερίδα «Ο Αχελώος» ήταν το επίσημο κυβερνητικό όργανο, της Γερουσίας της Δυτικής Ελλάδος, η έδρα της οποίας είχε μεταφερθεί το 1822 από το Μεσολόγγι στο Αγρίνιο. Ήταν χειρόγραφη και την ευθύνη της συντάξεώς της είχε ο αρχιγραμματέας της Γερουσίας Ν. Λουριώτης που την έγραφε ...

Διαβάστε περισσότερα

Μία λίαν επίκαιρη ιστορία για Παπαφλέσσα, Παττακό και 1821…

Μία ιστορία πολύ επίκαιρη και διδακτική... Επίκαιρη γιατί αφορά την "εθνοσωτήριο" της 21ης Απριλίου 1967 που έχει επέτειο σε μερικές μέρες και διδακτική γιατί αναφέρεται σε παθήματα που πρέπει πάντοτε να γίνονται μαθήματα. Την ιστορία αυτή την αλίευσα από το βιβλίο «το Χόλλυγουντ της πλατείας Κάνιγγο ...

Διαβάστε περισσότερα

Ντοκουμέντο: Οι απώλειες Ελλήνων και Τούρκων στην Επανάσταση του 1821

Εν έτει 1973 ένας συνταξιούχος ρώτησε τους υπευθύνους του περιοδικού «Ιστορία» τα εξής: « Πόσοι αγωνισταί , κατά κατηγορίας ( αρχηγοί, οπλαρχηγοί, καπεταναίοι, απλοί στρατιώτες ) και πόσοι από τον άμαχο πληθυσμό σκοτώθηκαν, εξαφανίστηκαν αιχμαλωτίστηκαν πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα κλπ σε όλη τη διάρκεια του αγώνος ...

Διαβάστε περισσότερα

Μάρκος Μπότσαρης- Η μάχη του Κεφαλόβρυσου

Ένας από τους πιο σημαντικούς και ηρωικούς οπλαρχηγούς του 1821, ήταν αναμφίβολα ο Σουλιώτης Μάρκος Μπότσαρης. Ο πρόωρος θάνατός του, ήταν βαρύτατο πλήγμα για τον Αγώνα. Ο Μάρκος Μπότσαρης αρχιστράτηγος της Δυτικής Ελλάδας Μετά την καταστροφική για τους Έλληνες μάχη στο Πέτα (4 Ιουλίου 1822), ο Μάκρος ...

Διαβάστε περισσότερα

Η "ωραία Ελένη" της Επανάστασης του 21-Του Παντελή Στεφ.Αθανασιάδη

Στην Επανάσταση του 1821, υπήρξαν σημαντικές γυναίκες σύζυγοι, μάνες ή ερωμένες, που στήριζαν με τον τρόπο τους, ποικιλότροπα τους αγωνιστές. Συνηθίζουμε να λέμε, πως πίσω από κάθε σπουδαίο άνδρα, κρύβεται μια εξίσου σπουδαία γυναίκα. Και αυτό επαληθεύθηκε, κατά τη διάρκεια της Εθνεγερσίας. Μια τέτοια γυναίκα, ...

Διαβάστε περισσότερα

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης 1770 – 1843

Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως «Γέρος του Μωριά». Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής... εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον ...

Διαβάστε περισσότερα