Τα Ποιητικά, Τεύχος 34 —κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
31 Ιουλίου 2019 17:11:00

Ένα περιοδικό έχει ενδιαφέρον όταν είναι κάθε φορά ίδιο και διαφορετικό. Ίδιο όσον αφορά τη γενική θεώρησή του, διαφορετικό ως προς την οπτική των κειμένων που δημοσιεύει. Ελπίζουμε ότι σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινείται και το παρόν τεύχος: αφενός μιλάει για την ποίηση, ελληνική και ξένη, διαχρονικά και συγχρονικά, επιστημονικά και διεπιστημονικά, στη θέση της μέσα στη λογοτεχνία και τον πολιτισμό, μέσα στην κοινωνία και την Ιστορία, αλλά κι ανάμεσα στους πολιτισμούς, μαζί με τις πολιτισμικές μεταφορές που επιτελεί – κι όλα αυτά συχνά αξεδιάλυτα· αφετέρου δίνει τον λόγο στην ποίηση, δημοσιεύει ποιητικό λόγο ελληνικό και μεταφρασμένο, προερχόμενο από όλα τα ρεύματα και όλα τα πλάτη της οικουμένης.

Ο Σαρλώ στη νεοελληνική ποίηση:

ο Σαρλώ ως σύμβολο, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν ως προοδευτικός καλλιτέχνης πυροδοτούν τη δημιουργικότητα αριστερών καλλιτεχνών από τον μεσοπόλεμο ως τα μεταπολεμικά χρόνια, με τα ποιήματα να κατανέμονται σε μια αλλόκοτη χρονική ακολουθία: 1927, 1937, 1947, 1957. Ο Σαρλώ και η σχέση του με τους φασουλήδες των μετασυμβολιστών, αλλά και με τον ίδιο τον ποιητή Κοτζιούλα στους δρόμους της πόλης.

Η κριτική της ποίησης ως μεταγραφή της, που ελάχιστα επηρεάζει τον ίδιο τον ποιητή, που γράφει αυτό που είναι και αυτό που θέλει. Η κριτική ως γραφή, «δημιουργία μέσα στη δημιουργία», γραφή που αναμετριέται εξίσου με τον χρόνο όπως και η ποίηση, αλλά και διάλογος, συχνά ελάχιστα παραγωγικός, με τον ποιητή, τον συγγραφέα, τον καλλιτέχνη. Η κριτική ως corpus κριτικών που παρουσιάζουν μεγάλες αντιθέσεις ανάμεσά τους και ουδόλως επηρεάζουν, σε βάθος χρόνου, την αναγνώριση της μεγαλοφυΐας. Η ιδιοτελής και η ανιδιοτελής κριτική, η κριτική που γίνεται με αγάπη και η άλλη που γίνεται με σκοπιμότητα. Η κριτική που στηρίζει το περιοδικό: αναπόδραστα υποκειμενική, στραμμένη στο κείμενο καθαυτό και στον κόσμο, πάντα με ψυχή.

Ο Ελύτης και η σχέση της ποίησής του με την αρχιτεκτονική, με τον χώρο. Μια διεπιστημονική προσέγγιση σε συνέχεια προηγούμενου κειμένου, για τον Εμπειρίκο και τον χώρο. Συνάντηση δύο τεχνών σε μια κοσμοθεώρηση και μια αναθεώρηση, αυτή του ελληνικού τοπίου στην αληθινή του όψη.

Η εξωτερικότητα της γλώσσας, η αποσύνδεσή της από το υποκείμενο αλλά και τον αποδέκτη του λόγου, ο λόγος του Φουκώ και η διπλή εφαρμογή του: στον απρόσωπο λόγο του διαδικτύου, ως λόγο της αλλοτρίωσης· στον ποιητικό λόγο, ως διαρκή υπέρβαση κάθε παραδεδομένου σχήματος.

Ο υπερρεαλισμός, πάλι. Η αποτίμησή του από τον Σικελιανό, στη σχέση του με το υποσυνείδητο, του οποίου δεν έχει το μονοπώλιο κατά τον ποιητή, όπως και του αντιλογοκεντρισμού άλλωστε. Με την εξαιρετική παρατήρηση όσον αφορά τον διυποκειμενικό δεσμό, τη σχέση υποκειμένου και αντικειμένου, την κοινωνική διαμόρφωση της ατομικότητας του ποιητή και της γραφής του: «Από πού αρχίζει τάχα, αγαπητέ μου φίλε, η ατομική ψυχή του Αισχύλου κι από πού η γιγάντεια ομαδική, υπερατομική συνείδησή του;» Ο ποιητής ως φιλόσοφος αλλά και κοινωνιολόγος, ερήμην του.

Το κινεζικό Βιβλίο των Ωδών, η κινεζική δημοτική ποίηση, μια ποίηση της καθημερινότητας, γραμμένα πριν από πολλούς αιώνες από τη μια· ο Οδυσσέας του Τέννυσον από την άλλη.

Κριτικές. Παρουσιάσεις. Ποιήματα.

Ένα τεύχος ίδιο και διαφορετικό, για τη ζωντανή ποίηση του καιρού μας.

https://www.govostis.gr/product/1948/ta-poiitika-teyxos-34.html

Διαβάστε ένα απόσπασμα:

Άγγελος Σικελιανός

Πώς βλέπω τον υπερρεαλισμό

Αγαπητέ Κατσίμπαλη […] Θα πρέπει να γυρίσουμε κάμποσα χρόνια πίσω, αγαπητέ Κατσίμπαλη, για να απαντήσουμε την πρώτη εξόρμηση του υπερρεαλισμού ως πνευματικής «πανάκειας» στον κόσμο. Ήτανε στο 1924, όταν ο άνθρωπος συγκλονισμένος όλος απ’ τον προτελευταίο πόλεμο είχε ζήσει ολόκληρο το γκρέμισμα των πιο του αγαπητών «συνειδητών» ειδώλων, όλων των ιδεολογικών του εκείνων συνθημάτων, που κρατούσαν τον πολιτισμό μας δήθεν όρθιο, αλλά στην ουσία τόσο οικτρά ταλαντευόμενο στα ξυλοπόδαρά του. Από παντού εξεκινούσανε σπασμωδικές προσπάθειες ιδεολογικής ανοικοδόμησης, ενώ το βαθύτερο ένστιχτο ειδοποιούσε ωστόσο τους αισθαντικότερους, πως όλα τούτα χτίζονταν στην άμμο. Ο καθένας έριχνε στον κόσμο εκείνες τις ημέρες μιαν ιδέα «σωτήρια», συνταγές κάθε είδους και προς όλες τις διευθύνσεις, για την ποθητήν ανόρθωση του βασικά εξαρθρωμένου τότε πλέον Ευρωπαϊκού πολιτισμού και οργανισμού. Η ανθρωπότητα είχε πλημμυρίσει από τη μια στην άλλη άκρη από «εγγαστρίμυθους» και «επαοιδούς». Ο χώρος της «συνειδητής» ανθρώπινης αντίστασης είχε στενέψει σε βαθμόν απίστευτο, σαν η ηθική και ψυχική αναπνοή του ανθρώπου να βρισκότανε κάτω απ’ την άμεση επίδραση αλλεπάλληλων ασφυξιογόνων. Σε μια τέτοια λοιπόν ώρα ήταν φυσικό, πλάι στο πλευρό απ’ τις τόσες ισορροπικές αναζητήσεις, οικονομικές, πολιτικές κλπ., να ζητηθεί κι απ’ τους «αισθαντικούς» ανθρώπους του καιρού εκείνου ένα «καταφύγιο» για το πνεύμα. Και το καταφύγιο τούτο που ζητούσαν, να, που ως «εκ θαύματος» εβρέθηκε ανοιχτό.

Η ορθή μάλιστα λέξη θα ήτανε «ε υ ρ έ θ η χ α ί ν ο ν». Ήτανε το καταφύγιο του «υποσυνείδητου», ανοιγμένο από κάμποσο καιρό χάρη στο Φρόιντ, στη λογοτεχνικήν ευαισθησία και γι’ αυτό τόσο πλατύ, ώστε οι πρώτοι που σκεφτήκανε να καταφύγουν μέσ’ σ’ αυτό, δεν άργησαν να προσκαλέσουνε, για να σωθεί, κι ολόκληρη την ανθρωπότητα βαθιά του. «Η ανθρώπινη συνείδηση – άρχισαν να κράζουν απ’ τα βάθη εκείνου του υπόγειου – χρεωκόπησε. Ελάτε μήπως και μπορέσουμε να βγάλουμε όλοι από δω μέσα, τους κρυμμένους θησαυρούς του υποσυνείδητου στο φως. Έτσι ίσως να μπορέσουμε ν’ αντλήσουμε στις μέρες μας έναν καινούριο κόσμο σκέψεων, αισθημάτων, ιδεών, μορφών. Όλα τα μέσα είναι καλά. Αυτοματισμός γραφής ή λόγου, χρήση διάφορων ναρκωτικών, χρησιμοποίηση καταστάσεων παραισθητικών κλπ. Όλοι μπορούν να δοκιμάσουνε το πείραμα».

Ο υπερρεαλισμός, ούτε πολύ ούτε λίγο, τον καιρό εκείνο παρουσιαζότανε σαν «μέθοδος» και κατ’ ακολουθία σαν κάτι που αφορούσε ολόκληρο τον κόσμο. «Gu’ on se donne seulement la peine de  p r a t i q u e r  la poésie», διακήρυττε εκείνο τον καιρό ο Breton, ποιητής μ’ αληθινή ποιητικήν ιδιοσυγκρασία, αλλά που βιάζονταν πολύ να ρίξει στον καιρό του τα θεωρητικά συνθήματά του, απ’ όπου, αν πιανότανε όπως το φαντάζονταν, η εποχή του, θα ’σανε σε θέση, να «μεταμορφώσουν ριζικά» από τη μια στην άλλην ώρα ολόκληρο τον κόσμο. Δεν εννοώ μ’ αυτά που λέω ωστόσο, αγαπητέ μου φίλε, να καταδικάσω ολότελα με μια μου μονοκοντυλιά – κάθε άλλο – την τεράστια σημασία που περιείχε πάντα ακόμα, αυτή η πρόσκληση της προσφυγής του ανθρώπου στα βασίλεια του υ π ο σ υ ν ε ί δ η τ ο υ. Εκείνο που καταδικάζω και που πια καταδικάστηκε από μοναχό του από την ίδια του ανεπάρκεια, είναι ο τρόπος, είναι η μέθοδο της προσφυγής, τα απλοϊκά και τα ρηχά εκείνα μέσα «βολισμού» των ωκεάνιων του υποσυνείδητου βυθών. Είν’ η εκμετάλλευση στην επιφάνεια και στην επιφάνεια μόνο του τεράστιου αυτού βάθους, είναι το τυχαίο «ξάφρισμα», είναι η πλαστογράφηση του φοβερού αυτού κεφάλαιου, πώχει τις ρίζες του (μιλώ εδώ για τους αληθινούς δημιουργούς) στην ίδια αλήθεια της σ υ μ π α ν τ ι κ ή ς και ο μ α δ ι κ ή ς ζωής και που στον αιωνόβιο κορμό του, ανεβαίνουν – μνήμη που κυκλοφορεί βουβά βαθιά μας όπως το ίδιο μας το αίμα – οι χυμοί ολόκληρης της Ιστορίας. Το άδυτο του «υποσυνείδητου», δεν είναι μια αίθουσα, όπου σε μια πρόθεση «συμ-ποίησης» και «συμ-φιλοσοφίας» να καλούνται οι άνθρωποι μιας γενιάς, καθώς καλούνται για τα «πνευματιστικά» πειράματα ορισμένοι κύκλοι κοσμικοί, για να ’ρθουν σε επικοινωνία – μέσω «τραπεζιών» ή medium «αναγνωρισμένων» – με τα «πνεύματα» ή με το «πνεύμα» (αφήνω που σε τούτο το σημείο ο «πνευματισμός», με «ύπνωση», με «αυτόματη γραφή» κλπ. προηγήθηκε απ’ τον υπερρεαλισμό). Το άδυτο του υ π ο σ υ ν ε ί δ η τ ο υ είναι το Μαντείο, είναι ο κεντρικός μυχός, όπου μονάχα μια ψυχή δ η μ ι ο υ ρ γ ι κ ή, προετοιμασμένη από τεράστια και πολύχρονη άσκηση και ετοιμασία κατεβαίνει να φωτίσει το πλατύτατο πεδίο της ρατσιοναλιστικής μας Λήθης που περιλαβαίνει στην αδράνειά του ανυπολόγιστες παλιές δυναμικές περιοχές και της ψυχής και του κορμιού μας και του κόσμου κι από κει ν’ αντλήσει όση Μνήμη, όση δύναμη, όση φλόγα και όση ορμή χρειάζεται για να φωτίσει με μια δάδα έμπνευσης υ π ε ύ θ υ ν η  και  σ τ α θ ε ρ ή ταυτόχρονα το χτες, το σήμερα, το αιώνιο, το μέλλον. Κι ασφαλώς, – θα να ’ταν άστοχο να το απαρνηθούμε – η π ρ ό θ ε σ η, αλλά πρόθεση μονάχα, του υπερρεαλισμού κι από την πρώτην ώρα της εμφάνισής του ήτανε τέτοια. […] «Révolte métaphysique» και «révolte sociale», ιδού αναντίρρητα δύο κίνητρα γιγάντεια για την αναχώνευση μιας εποχής σαν τη δική μας. Αλλά και πόση εμβάθυνση δε χρειάζονταν προκαταβολικά αυτά τα κίνητρα και χωριστά κι ανταμωμένα για να παραχθεί απ’ την ένωσή τους, απ’ το γάμο τους, ο αντάξιος δημιουργικός (θεωρητικός κι αισθητικός) καρπός. Και πόσο η πραγματική αυτή εμβάθυνση καθυστερεί τρομαχτικά ακόμα και στους πρωτοπόρους (δεν μιλώ για τους παρείσακτους και τους μοιραίους μιμητές) του υπερρεαλισμού! Πόση ανωριμότητα διαλεκτική δεν δείχνει για παράδειγμα η «αντιλογοκρατική τους εκστρατεία», αν τους παραβάλουμε με τον υπέροχο αντιλογοκρατικόν αγώνα ενός Kirkegaard, ενός Σεστόβ, ενός Berdiaeff, ενός Heidegger, ενός Jaspers, ενός Klages, ενός Nishida ή ενός Tanabe. Αγώνα που δεν καταλήγει, όπως άλλωστε θα να ’ταν ευκολότατο να καταλήξει για όσους θα ’θελαν ν’ ανακηρύξουν τον εαυτό τους νικητή απ’ το πρώτο στάδιό του «`a cet état complet de distraction auguel nous espérons bien parvenir ici bas», κατά το αίτημα του υπερρεαλισμού, αλλά και σε μια καίρια καθυποταγή του λ ο γ ι κoύ  σ τ ο ι χ ε ί ο υ  ω ς  ε κτ ε λ ε σ τ ι κ ο ύ  ο ρ γ ά ν ο υ, στο απόλυτα και καίρια μες στα βάθη μας δημιουργικό jubere. Και ιδού ακριβώς πώς έπειτα απ’ τη φιλοσοφική ανεπάρκεια στην εμβάθυνση μιας σθεναρής «révolte métaphysique» του υπερρεαλισμού, διαπιστώνουμε άλλο τόσο και την κριτική ανεπάρκειά του στο κεφάλαιο της εμβάθυνσης του δευτέρου αιτήματος, του αιτήματος της «révolte sociale». Για τον υπερρεαλισμό, η αντικειμενικότητα «n’ existe que dans la succession, dans n o u v e l o r d r e, non le maître mais l’ esclave». Καμιά απολύτως γέφυρα στο μεταξύ, ανάμεσα ποιητή και κόσμου. Ο ομαδικός, δι-υποκειμενικός (intra – subjectif) παράγων, απαραίτητο κριτήριο της κάθε αληθινής δημιουργίας, το ζωντανό σημείο συνάντησης του «υποκειμένου» και του «αντικειμένου», απουσιάζει από την υπερρεαλιστική θεωρία στη θεμελιώδη, την πρωταρχική εξόρμησή της, ενώ αντίθετα στη θέση του απαραίτητου αυτού κριτηρίου γίνεται παραδεκτό ένα «minimum d’ intention logique», που κατά βάθος αναιρεί ολόκληρη τη σταθερότητα και συνοχή της θεωρίας. Βέβαια η προειδοποίηση «jusqu’ a nouvel ordre» περιλαμβάνει και μια δόση ειλικρινείας, και μια δόση φρόνησης και προαισθημάτων εξαιρετική. Αλλ’ η προσδοκία αυτή της «νεότερης διαταγής» χωρίς αμφιβολία δεν φτάνει μόνη για να γεφυρώσει τα α γ ε φ ύ ρ ω τ α, εφ’ όσο μένουν έτσι αγεφύρωτα, απ’ την πρώτη του υπερρεαλισμού θεωρητική καταβολή. Πόσο βαθύτερο θα να ’ταν αν αναγνωρίζονταν από τους ίδιους τους υπερρεαλιστές, τοποθετούμενους σε νέο επίπεδο αξιώσεων ανάλογο με τον καιρό τους, αν αναγνωρίζονταν, καθώς το αναγνωρίζουνε όλοι οι πραγματικοί της Τέχνης δημιουργοί, το ε ν ι α ί ο της αφετηρίας «υποκειμενικού και αντικειμενικού» κι από τη σύγχρονη εμβάθυνσή τους, εζητούσαν την εκπλήρωση των πιο βαθιών τους αιτημάτων. Από πού αρχίζει τάχα, αγαπητέ μου φίλε, η ατομική ψυχή του Αισχύλου κι από πού η γιγάντεια ομαδική, υπερατομική συνείδησή του; Από πού η προσωπική αισθαντικότητα ενός Μπετόβεν, κι από πού η τιτανική, παγκόσμια, πανανθρώπινη διαστολή της, στην «Ενάτη»;

[…]

Η «νεότερη πνευματική δ ι α τ α γ ή» έχει πια δοθεί. Από το 1924 του υπερρεαλιστικού μανιφέστου ως σήμερα έχουνε περάσει είκοσι χρόνια, τα σημαντικότερα, τα τραγικότερα και τα πληρέστερα σε πλάτος και σε μάκρος της παγκόσμιας Ιστορίας. Είναι τα χρόνια της δ ο κ ι μ α σ ί α ς, δ ο κ ι μ α σ ί α ς  σ τ η ν  π λ α τ ύ τ ε ρ η  έ ν ν ο ι α  σ’ ό λ α  τ α  ε π ί π ε δ α  τ η ς  σ κ έ ψ η ς  κ α ι  τ η ς  ζ ω ή ς, που Σου ανάφερα, απ’ τις πρώτες μου γραμμές, σ’ αυτό το γράμμα. Η πνευματική μας δίαιτα, τα τελευταία προπάντων χρόνια – και μιλώ για τους αληθινά πνευματικούς ανθρώπους – έχει αλλάξει ριζικά από την ίδια δύναμη και μοίρα των πραγμάτων. Δεν ανήκουμε ούτε στους Σωκρατικούς «λογικοδίαιτους» ούτε στους ψευδοπροφήτες και τους εύκολους ναρθηκοφόρους Διονυσιαστές. Επί καιρό, επί χρόνια τώρα, λέω, τρεφόμαστε, τρεφόμαστε αποκλειστικά και διαρκώς με «γεγονότα». Κι ασφαλώς αυτή η δίαιτα, δίαιτα ριζική και συνεχής, δεν είναι δυνατό παρά να φέρει αποτελέσματα βαθιά κι αναμενόμενα, σ’ ακέριο αγάλι αγάλι, τον πνευματικό οργανισμό μας. Όλοι οι τρόποι κι τα μέσα που διαθέτει το σώμα μας στην περιορισμένη του έννοια, η βαθιά ενεργητική του φυσιολογία, η μάσηση, η χώνεψη, η θρέψη, η έκκριση, όλοι, λέω, ετούτοι οι τρόποι που λανθάνανε σε μια αναστόμωση και αδράνεια πολυκαιρινή βαθιά μας, ξάφνου βάλθηκαν σε κίνηση ζωηρή για το πλήρες, για το αληθινό, το αυθεντικό, το  κ α θ α υ τ ό  μ α ς  σ ώ μ α,

τ ο π ν ε υ μ α τ ι κ ό, αποκάτω από τη ζωντανή παρόρμηση και την ανακαινιστικήν επίδραση της δίαιτας αυτής. Ούτε πια αφηρημένες έννοιες, ούτε πίστη απόλυτη καμιά στις συλλογιστικές μας γενικεύσεις, ούτε σύμβολα μυστηριακά α ν ε ξ έ λ ε γ κ τ α κι ασύνδετοι με τη ζωή ενθουσιασμοί. Αυτό που από καιρούς και σ’ εξαιρετική υπερένταση ονειρεύονταν οι νεότεροι φιλόσοφοι, μια λ ο γ ι κ ή  κ α ι ν ο ύ ρ ι α που να κλει μια προωστική πηγαία δύναμη (αυτή που λείπει από τη λογική των ταυτοτήτων) κι όπου τα αντικείμενα της σκέψης να ενεργούνε στο εσωτερικό μας – όπως κάνουν τα εξωτερικά αντικείμενα που δίνονται στην πείρα – να τροποποιούνται, να εξελίσσονται, να κλειούνε μέσα τους ένα στοιχείο δυναμικό, όσο και πραγματικό και άμεσο, και ν’ ανεβάζουν τον οργανικό κρυμμένο πλούτο αυτής της σκέψης σε μια άμεση έκφραση καθολικής ζωής και σημασίας μέσα στο φως και μες στην αίσθηση ολόκληρου του κόσμου, αυτό, λέω, το αίτημα, των ζωντανότερων αλλά και μεμονωμένων στοχαστών της εποχής μας, συντελούνταν κιόλας μέσα μας, βιολογικά και, βέβαια, χάρη σ’ εκείνη τη συγκεκριμένη, τη διαρκή και στερεή τροφή των «γεγονότων» που προείπα. Έτσι η αληθινή, η άμεση ενδυνάμωση της ψυχικής μας φύσης, παρακολουθούνταν σαν από μια σύγχρονη εξύψωση και της σωματικής ακόμα υπόστασής μας. Αναρίθμητα παράσιτα της αναλυτικής ή στατικής προηγούμενης διανόησης (παράσιτα που οφείλονται πολλά απ’ αυτά σε μια ένδοξη κληρονομιά, που μας επροικοδότησε ασφαλώς με θαυμαστά δημιουργικά κεφάλαια, αλλά και σε πολλά με σχετικές κατηγορίες ζωής και σκέψης που εμποδίζουν την πορεία της κοσμικής πνευματικής μας ολοκλήρωσης) υποταχτήκανε σα σ’ ένα αγώνα ερυθρών και άσπρων αιμοσφαίριων μες στις ίδιες μας τις φλέβες, υπακούοντας σ’ ένα ανώτερο και δραστηριότερο ρυθμό και τόνο υγείας και ζωής.

Δεν είναι η ώρα να επιμείνω (αν και μια μέρα ελπίζω να το κάμω απόλυτα), στα πολλαπλά όσο και καίρια σημεία της μεγάλης κάθαρσης αυτής. Φτάνει να πω μονάχα τούτο: είμαστε κάποιοι που ασφαλώς αφήσαμε από πίσω μας ακέριες εποχές μιας ασυμβίβαστης με την καθολική ζωή διανόησης, καθώς το φίδι αφήνει από πίσω του ένα ντύμα κι από την ώρα εκείνη η πνευματική ζωή μας είναι τόσο μεγαλύτερη, που θα χρειαστεί πολλή περισσότερη προσπάθεια (μα που πρέπει απόλυτα να γίνει γ ι α τ ο υ ς ά λ λ ο υ ς) για να θυμηθούμε την πρωτύτερη δουλεία μας, παρά όση μας χρειάζεται για ν’ αγκαλιάσουμε και να προαγάγουμε την καινούρια μας πνευματική ελευθερία. […]

(Τα Νέα Γράμματα, Δίμηνη Λογοτεχνική Επιθεώρηση, Περίοδος Β΄, Χρόνος Ζ΄, Αθήνα, 1944)

0 σχόλια

Τα στοιχεία σας είναι ασφαλή! Το email σας δεν δημοσιεύεται...
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά.

Kείμενα για τη λογοτεχνία: «Χώροι μιας ουτοπίας, τόποι μιας πραγματικότητας» του Κωνσταντίνου Μπόμπα-Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκοβόστη

Ένα βασικό θέμα που πραγματεύονται τα μελετήματα αυτού του βιβλίου αφορά στις διαδικασίες με τις οποίες η λογοτεχνία έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει ένα χώρο σε τόπο. Είναι ίσως προφανές ότι η λογοτεχνική γραφή εξ ορισμού αποτελεί μια διαρκή προσπάθεια κατοίκησης του χώρου, αναγκαία συνθήκη ...

Διαβάστε περισσότερα

«Ο μύθος της ελεύθερης βούλησης της πλειοψηφίας» του Γιώργου Ρούση- Mόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκοβόστη

Από τις εκδόσεις Γκοβόστη κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του διανοούμενου και καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργου Ρούση. Στο καινούργιο του βιβλίο επιδιώκει να αποκαλύψει τη μεγάλη απάτη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με βάση την οποία οι άνθρωποι επιλέγουν ελεύθερα εκείνους που τους κυβερνούν , ή με ...

Διαβάστε περισσότερα

Νέο μυθιστόρημα απο τον Μάικλ Πανκ

Ο συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «The Revenant» (Η Επιστροφή) που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και κέρδισε Όσκαρ, θα εκδώσει νέο έργο μετά από περίπου 20 χρόνια.   Ο εκδοτικός οίκος Henry Holt and Company ανακοίνωσε ότι το νέο μυθιστόρημα του Μάικλ Πανκ «Ridgeline» ...

Διαβάστε περισσότερα

«Η πρώτη εντύπωση»: Το νέο μυθιστόρημα της Τζιν Χανφ Κόρελιτζ

Το νέο μυθιστόρημα της Τζιν Χανφ Κόρελιτζ έχει τίτλο «Η πρώτη εντύπωση» και σίγουρα θα σας συναρπάσει. Mια ψυχοθεραπεύτρια ετοιμάζεται να εκδόσει ένα βιβλίο για το πώς μπορείς να αναγνωρίσεις αν ο σύντροφος που γνώρισες είναι ο κατάλληλος για σένα. Συνειδητοποιεί όμως ότι ο γάμος ...

Διαβάστε περισσότερα

Δυο νέα παιδικά βιβλία για τους μικρούς αναγνώστες από τις εκδόσεις Μίνωας

Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορεί νέο βιβλίο στη σειρά Μυστηρίου του Σερλοκ Χολμς με τίτλο:Σέρλοκ Χολμς: Το γαλάζιο ρουμπίνι. Μια σειρά που έχουν αγαπήσει οι μικροί αναγνώστες αφού τους εξάπτει τη φαντασία και καμία υπόθεση δεν μένει ανεξιχνίαστη… Όλες οι υποθέσεις κρύβουν πολλά παράξενα γεγονότα, απρόοπτα ...

Διαβάστε περισσότερα

«Τα εξαφανισμένα κορίτσια του Παρισιού» της Παμ Τζενόφ μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας

«Τα εξαφανισμένα κορίτσια του Παρισιού» είναι σίγουρα ένα από τα πιο συναρπαστικά βιβλία που αξίζει να διαβάσεις. Δεν είναι τυχαία το νέο Best Seller των New York Times με εξαιρετικές κριτικές. Μανχάταν, 1946 Η Γκρέις Χίλι έχασε τον άντρα της κατά τη διάρκεια του πολέμου και ...

Διαβάστε περισσότερα

"Τιρκουάζ" της Ρένας Ρώσση-Ζαΐρη μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Ρένας Ρώσση -Ζαΐρη με τίτλο "Το τιρκουάζ". 'Ενα λαμπερό χρώμα που συμβολίζει την αλήθεια. Και την αγνότητα. Το τιρκουάζ, ένα σκοτεινό χρώμα που βουτάει σε αλήθειες ψυχής. Γιατί η ζωή έχει πάντα δύο όψεις. Γιατί κάθε ιστορία κρύβει ...

Διαβάστε περισσότερα

«Μπαμπάς Κομάντο» του Νιλ Σινκλέρ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Ένα σημαντικό εγχειρίδιο για νέους μπαμπάδες μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός! Οι νέοι μπαμπάδες θα βρουν στις σελίδες του βιβλίου ένα ανεκτίμητο εγχειρίδιο εκπαίδευσης για να γίνουν μάχιμοι μπαμπάδες και να θέσουν το στράτευμά τους υπό έλεγχο!  Ακολουθούν οι 20 σημαντικοί κανόνες για νέους μπαμπάδες:  Από την ...

Διαβάστε περισσότερα

"Το δάσος της μνήμης" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός

 Από τις εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί το βιβλίο του Σαμ Λόιντ “Το δάσος της μνήμης” σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ.Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό βιβλίο μυστηρίου που θα σας κρατήσει σε αγωνία μέχρι την τελευταία του σελίδα. Από την παρουσίαση του βιβλίου: Ο Ελάιτζα δε θυμάται πια από πότε ...

Διαβάστε περισσότερα

"Οι τρεις άσοι" της Λένας Μαντά μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Η αγαπημένη συγγραφέας Λένα Μαντά επιστρέφει με νέο βιβλίο και κρυμμένους τρεις άσους στο μανίκι της. Τρεις άντρες, φίλοι από μικρά παιδιά, και μια επικίνδυνη γυναίκα που μπαίνει ανάμεσά τους για να δοκιμάσει την πίστη του ενός στον άλλον. Έρωτας, αγάπη, δράση, αγωνία και συγκίνηση διαδέχονται το ...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ποιητής Στρατής Πασχάλης μιλάει για τα δύο θεατρικά έργα που έγραψε βασισμένος σε κείμενα του Διονυσίου Σολωμού και του Κώστα Καρυωτάκη

Ο Στρατής Πασχάλης συνθέτει δύο θεατρικά έργα, βασισμένος σε κείμενα των δύο κορυφαίων ποιητών, ποιητικά και πεζά, καθώς επίσης σε αποσπάσματα από αλληλογραφία, επίσημα έγγραφα και δημοσιεύματα, και παραδίδει μια στερεή δραματουργία με την προτροπή «να ξαναρχίσει από την αρχή η ιστορία της σκηνικής μαγείας, ...

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάζουμε σπουδαία βιβλία:«Ο έφηβος» του Φιόντορ Ντοστογιέβσκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη

O Φιόντορ Ντοστογιέβσκη είναι από τις κορυφαίες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η κοινότητα όπου τείνουν οι ήρωες του Nτοστογιέβσκη δεν είναι κοινωνική, αλλά θρησκευτική· δεν αναζητούν την κοινωνία, αλλά την παγκόσμια αδερφοσύνη· αυτή η κατάληξη μέσ’ στα ενδόμυχα βάθη του Eίναι τους, που οδηγεί μετά στη ...

Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ 12 ΘΕΟΙ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ: «Ένα ψάρι που το έλεγαν Ορφώ» του Φίλιππου Μανδηλαρά

Ένα βιβλίο για τη διαφορετικότητα που αξίζει να διαβάσουν οι μικροί αναγνώστες από τον βραβευμένο συγγραφέα Φίλιππο Μανδηλαρά! Μέσα από σκηνές δράσης, μπολιασμένες με πηγαίο χιούμορ και σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη εικονογράφηση, ξεδιπλώνεται μια ιστορία μεταμόρφωσης, που αναδεικνύει έναν κόσμο χωρίς φόβο, γεμάτο ασφάλεια και ...

Διαβάστε περισσότερα

Mικρά αγόρια με ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΔΕΕΣ: Στίβεν Χόκινγκ» και «Μικρά κορίτσια με ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΔΕΕΣ»: Ρόζα Παρκς από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Η σειρά «Μικρά αγόρια με ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΔΕΕΣ» έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από τα παιδιά. Ένα ιδανικό βιβλίο για γονείς και εκπαιδευτικούς που θέλουν να γνωρίσουν τη ζωή και το έργο του μεγάλου επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ, μια μοναδική ιστορία για όσους αγωνίζονται υπερνικώντας τα εμπόδια για να ...

Διαβάστε περισσότερα

«Οι Δαιμονισμένοι» του Φιόντορ Ντοστογιέβσκη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γκοβόστη

Από τις ιστορικές εκδόσεις Γκοβόστη κυκλοφορεί το εξαιρετικό βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέβσκη «Οι Δαιμονισμένοι» σε μετάφραση από τα Pωσικά του Άρη Αλεξάνδρου. Γράφτηκε το 1870 και είναι ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα έργα του Ντοστογιέφσκι.Δεν εξερευνά μόνο το βάθος της ανθρώπινης ψυχής, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια ...

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάζουμε «Αναμνήσεις από το Σπίτι των Πεθαμένων» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκη που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γκοβόστη

Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι αποτελεί μία από τις σπουδαιότερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας. "Οι αναμνήσεις από το Σπίτι των Πεθαμένων" γράφτηκαν το 1862 και παρουσιάζουν μέσα από συγκλονιστικές περιγραφές τα τσαρικά κάτεργα αλλά και  τη μεγάλη αγάπη του συγγραφέα για τη λαϊκή Ρωσία και τον άνθρωπο.Ένα ...

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάζουμε «Η Συμμορία του Γάτου» και «Το Μυστήριο του Βυθισμένου Πλανήτη» του Τζερόνιμο Στίλτον

Σίγουρα έχετε βιβλία του Τζερόνιμο Στίλτον! Τα παιδιά λατρεύουν τις περιπέτειες του και όλα τα βιβλία του έχουν γίνει μπεστ σέλερ καθώς έχει αισιόδοξη διάθεση και μπλέκει συνέχεια σε απίστευτες περιπέτειες. Ευκαιρία να διαβάσουν οι μικροί αναγνώστες δυο νέες περιπέτειες του από τις εκδόσεις Κέδρος. Επέλεξα ...

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάζουμε το βραβευμένο βιβλίο της Δέσποινας Μάντζαρη «Αδέσποτη Πόλη» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέρδος

  Η «Αδέσποτη Πόλη» της Δέσποινας Μάντζαρη διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών μέχρι την τελευταία σελίδα. Εξάπτει τη φαντασία τους αφού συνδυάζει τη μαγεία, τον φόβο και τη συγκίνηση. Οι γίγαντες, εκτός από τεράστιοι – που σημαίνει ότι μπορούν να σε πατήσουν κατά λάθος ή επίτηδες ...

Διαβάστε περισσότερα

«Η Άνοιξη» της Ευγενίας Φακίνου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος

Οι εκδόσεις Κέδρος καλωσορίζουν την Άνοιξη με ένα υπέροχο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου.  Στα βιβλία της σειράς «Οι 4 εποχές» με πολύχρωμη εικονογράφηση και ελάχιστο κείμενο παρουσιάζεται κάθε εποχή με τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Εγώ επέλεξα την άνοιξη με τα λουλούδια και τα πουλιά της, εσείς μπορείτε ...

Διαβάστε περισσότερα

Το μυθιστόρημα της Έλενα Φεράντε έγινε σειρά του Netflix

Το Netflix και η Fandango στην Ιταλία θα συνεργαστούν για την παραγωγή σειράς βασισμένης στο «The Lying Life of Adults» του πιο πρόσφατου μυθιστορήματος της Έλενα Φεράντε.   Το βιβλίο, το οποίο έγινε αμέσως μπεστ σέλερ στην Ιταλία μετά την κυκλοφορία του τον Νοέμβριο του 2019, θα ...

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Πυροβάτης των Αστεριών» του Θοδωρή Κούκια

Aπό τις εκδόσεις Κέρδρος κυκλοφορεί το βραβευμένο βιβλίο " Ο Πυροβάτης των Αστεριών". Πρόκειται για ένα μοναδικό και συνάμα διαφορετικό ταξίδι ενός έφηβου πρωταγωνιστή προς την ενηλικίωση του. Το βιβλίο του Θοδωρή Κούκια θίγει το πολύ σημαντικό θέμα της διαφορετικότητας. Η ιδέα είναι ξεχωριστή, με απλή ...

Διαβάστε περισσότερα

Μνήμες εδεσματολογίου της Σοφίας Κλειούση κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Δωδώνη

 Στις Μνήμες Εδεσματολογίου απεικονίζεται μια εποχή μεταβατική κατά την οποία η κοινωνία μετασχηματίζεται και εισέρχεται στο στάδιο του καταναλωτισμού και του νεοπλουτισμού. Διαγράφονται στάσεις, ήθη και ανθρώπινες συμπεριφορές από τα νοσταλγικά χρόνια της αθωότητας μέχρι την πρόσφατη κρίση, οικονομική και αξιακή. Οι ιστορίες στις Μνήμες Εδεσματολογίου ...

Διαβάστε περισσότερα

Για παιδιά και εφήβους: Διαβάζουμε «Ο Φιλάργυρος και O Κατά Φαντασίαν Ασθενής» του Μολιέρου

Στη σειρά ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ των Εκδόσεων Δωδώνη προστίθεται ένας ακόμη τίτλος που αφορά τη διασκευή δύο θεατρικών έργων του Μολιέρου. Η διασκευή των θεατρικών έργων του Μολιέρου Ο Φιλάργυρος και Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής ανήκει στη συγγραφέα Αντωνία Θεοχαρίδου η οποία αναφέρει «τα δύο ...

Διαβάστε περισσότερα